MOCHILINHAS

CADERNO de VIAXE

2008-08-30T23:49:00.011+02:00

a
a
Ola!!!

O noso caderno de bitácora chega neste intre ó seu final pero...

...se queres acompañarnos desde o principio nas peripecias que fomos verquendo neste "diario" aínda estás a tempo. Non tes máis que premer aquí e situaraste nos preparativos dunhas novas vacacións inesquecibles.

Tanto se decidiches lernos como se simplemente vas curiosear as fotos, só me queda desexarche unha feliz andaina pola nosa viaxe e agradecerche a compañía.

Daquela, moitas grazas...

Sabela

MARTES, día 29

2008-07-30T01:07:00.000+02:00

Con tranquilidade erguémonos e recollemos o pouco que desfixeramos das mochilas para pasar a noite en Madrid. Despedímonos en recepción e iniciamos viaxe en coche cara a Muimenta.

Non paramos máis ca en Valcarce para xantar, facer a última foto da viaxe e continuar percorrendo quilómetros a bo ritmo ata chegar a Muimenta.

Así foi posible chegar a tempo para ese partido de tenis que Iago tiña que xogar e irnos instalando de novo na nosa casa. A herba medrou un montón e unha boa pandilla de formigas voadoras invadiron un curruncho da sala; comezamos así a recoller cada cousiña para o seu lugar (como di a canción do cole de Rosalía) e intentaremos pouco a pouco normalizar as nosas vidas tras estes quince días intensos e inolvidables.

Graciñas a todas e todos por acompañarnos na viaxe e por seguirdes aí; encantounos “levarvos” con nós…

Ata sempre!!!

Rosalía, Paulo, Ánxela, Iago, Carlos, Sabela e as nosas mochilinhas (que xa subiron á parte alta do armario onde descansarán ata dentro duns días en que irán coñecer a Fluvi...)

LUNS, día 28

2008-07-30T00:27:00.000+02:00

Pois hoxe foi outro día de aeroportos e desprazamentos no que todo saíu de marabilla según o previsto. Ás doce da mañá xa estaban as nosas queridas mochilinhas preparadas para a viaxe de regreso a casa; agora máis cargadas ca antes pois enchémolas de imaxes bonitas e inolvidables, boas impresións, recordos especiais, un pouquiño de vocabulario novo, satisfaccións e moito cariño para todas e todos vós que nos esperastes e nos seguistes día a día a través deste blog que nos uniu durante os últimos quince días.

Deixamos o coche de aluguer no aeroporto, facturamos as mochilinhas, gastamos os złotys e groszys (en Polska úsase moito esta letra que nós non coñeciamos, ł ou Ł e que se pronuncia como “u”, tamén hai ą, ę e as nosas consoantes con tilde) mercando unha gorra para Iago, outra para Ánxela, pegatinas para Paulo e Rosalía, un CD de música polaca e tomando un café e refrescos. Así conseguimos “desfacernos” das últimas moedas que onte nos botaron cando faciamos mimo-malabarismos…

Embarcamos cun pouquiño de retraso pero sen inconvenientes e voamos tamén sen contratempo ningún ata tomarmos terra na T4 do aeroporto de Madrid-Barajas tras 3 horas e 30 minutos de vó (informou o comandante de que voamos a 11000m. de altura, 900 km/h de velocidade e sobrevoamos Varsovia, Praga, Nuremberg, Dusseldorff, Xinebra, Touluse, Zaragoza e Madrid). Desta vez tivemos que viaxar separados dous a dous: Iago e Carlos á altura das ás e co corredor polo medio, Ánxela e Paulo ao final do avión e cunha señora que lles resultou moi simpática e agradable, Rosalía e mais eu nos primeiros asentos e cunha muller que viaxaba soa e coa que conversamos mentres non adormeceu…

Chegamos a Madrid e recollemos as maletas cando case eran as sete da tarde, esperamos pola furgoneta do hotel Osuna no que xa fixeramos noite á ida http://www.hotelosuna.com/ e desexamos intensamente chegar antes das oito porque é a hora en que pecha a piscina… Ás oito menos cinco minutos entramos nas instalacións do hotel, era cando o socorrista xa recollía as tumbonas e toallas e non había ninguén na auga, preguntámoslle se aínda podiamos refrescarnos (a temperatura exterior disque chegaba a 32ºC) e díxonos que si. Canto nos prestou!!!

E despois unha ducha e poñer roupa limpa para achegarnos a casa de José Luis, Matilde, Paula e Adrián que nos esperaban para cear. Foi unha velada moi agradable a pesar do cansancio que levabamos enriba, divertímonos falando con eles de multitude de cousas, xogando coa wii e despedímonos cando xa pasaba das doce e media da noite. Coa inestimable axuda do GPS e o noso coche que nos esperou durante quince días nunha rúa contigua á do hotel, chegamos de volta para instalarnos nas dúas habitacións de que dispoñemos e descansar ata mañá pola mañá en que iniciaremos a viaxe en coche desde Madrid ata Muimenta (ás oito da tarde ten que xogar Iago un partido no torneo de tenis, esperemos que non chegue moi mallado e poida disfrutalo).

Ata mañá entón e moi boas noites desde Madrid (ou Madryt como din en Polska).

DOMINGO, día 27

2008-07-28T00:59:00.000+02:00

Nada máis erguernos e almorzar saímos co coche con intención de achegarnos ao Parque Łazienki xa que hai uns días soubemos que os domingos adoitan reunirse alí multitude de persoas arredor da estatua de Frédéric Chopin para escoitar un concerto ao aire libre no que pianistas polacos interpretan pezas do propio Chopin. O ambiente que alí se respiraba era súper agradable, ía calor pero levábase ben metendo os pés no lago ou ben deitándose á sombra de calquera das moitas árbores que alí hai. Ao remate paseamos polo Parque e despois subimos novamente ao coche para ir xantar a un restaurante vexetariano que hai a carón do apartamento.

Aproveitando a proximidade á casa, a calor e tamén o cansancio, subimos a descansar un pedazo e refrescarnos para saír de novo. Mentres tanto adicámonos a gravar uns videos “malabareando” no salón do apartamento co enorme Vitrubio que adorna unha parede, de paso ensaiamos para ir actuar pola tarde á Cidade Vella…

E tras este ensaio, veu a GRAN ACTUACIÓN na Praza do Castelo...

E aquí tedes o vídeo por xentileza de Ánxela que o gravou...

Foi outra experiencia moi agradable, non nos preocupaba que a xente nos botase moedas pois o que nos satisfai e nos leva a actuar non é máis que o placer de poñer unha nota de cor e sorrisos na cara da xente que pasa e nos mira, aplaude ou se fotografía con nós… De todos modos, cando fixemos “caixa” tiñamos nada menos que 73 złotys e 18 groszys que veñen sendo arredor de 24€. Despois continuamos o paseo pola Cidade Vella parando unha vez máis na impresionante Praza do Mercado que tanto nos gusta…

De volta pola Praza do Castelo observamos como uns rapaces facían Break Dance e, como non podía ser doutra maneira, botámoslles unha moediñas…

Deste xeito despedímonos da cidade e tamén do noso apartamento no que durmiremos esta última noite antes de partir rumbo a España primeiro e Galicia a continuación.

As nosas queridas mochilinhas xa están preparadas, así que moi boas noites a todas/os e ata dentro de nada que xa estaremos por aí…

SÁBADO, día 26

2008-07-27T00:15:00.000+02:00

Pois o plan de hoxe foi descubrir parte de Mazovia que é a provincia á que pertence Varsovia. Saímos despois de almorzar cara ao oeste do país con intención de visitarmos o Parque Natural “Puszcza Kampinoska” que parecía ter boa pinta… observamos no percorrido diferentes pobos pequenos e gran cantidade de aldeas, moitas casiñas de madeira, agricultura, gandeiría e así fomos atravesando o Parque que non é un lugar nada turístico por certo, esta é unha das vantaxes do coche de aluguer que che permite ir cara a onde che apetece, equivóqueste ou non, e non tes que visitar só aqueles lugares a onde “alguén” decide que debe ir todo o mundo que pase polo país. Chegamos así a unha pequena poboación chamada Nowy Dwór Maz. na que conflúen os ríos Vísła (Vístula) e Narew.

Descubrimos un lugar ben xeitoso para o baño onde o río Vísła parece ter a inmensidade do mar e alí chapotearon os valentes de Paulo e Rosalía durante un bo pedazo.

Unha vez descansados e fresquiños, continuamos viaxe por esta provincia ata chegarmos a Varsovia cando aínda eran arredor das sete da tarde. Entón aproveitamos para visitar unha vez máis a Cidade Vella, escoitar unha actuación de Jazz na Praza do Mercado, sentar a tomar un xeado na Praza do Castelo, contemplar o tremendo Pazo da Cultura e a Ciencia e observar o ir e vir de moitísimas persoas que paseaban pola cidade nesta calurosa tarde de sábado.

E con esta sensación de cansancio unha vez máis pero tamén coa satisfacción de estar aproveitando o tempo para coñecer e visitar cantidade de lugares interesantes, regresamos a casa para preparar a cea, cear e entreternos un pouquiño antes de deitarnos pensando xa nos pouquiños días que nos quedan de estar por aquí. Que axiña pasa o tempo…!!!

Moi boas noites e ata mañá!!

VENRES, día 25

2008-07-26T01:25:00.000+02:00

A pesar do ben que o estamos pasando por aquí, a verdade é que sentimos non acudir hoxe á manifestación do Día da Patria Galega en Compostela… empezamos logo o día con esa lembranza morriñenta. E seguimos coa tónica de pouco madrugar, hoxe pasamos practicamente a mañá na casa todos menos Carlos que foi ata o aeroporto buscar o coche de aluguer que teremos ata o luns. Aproveitamos para facer algo de limpeza, xogar, ler e actualizar o blog que levaba algo de retraso desde que botamos aqueles días sen posibilidade de acceso a internet.

Cando chegou Carlos xa estabamos desexando sair da casa para coñecer algo máis deste bonito lugar, marchamos entón no coche (un KIA Carnival de sete prazas) que case parece máis un microbús ca un coche familiar…

Amenceu o día moi caluroso e moitas voltas lles demos ás guías e mais a internet en busca de algo semellante a unhas piscinas, pareceunos atopalo, chamábase Hula Kula (a guía definíao coma o maior parque de Polonia, con tobogáns e piscinas) pero resultou non ser o que buscabamos, senón a Biblioteca da Universidade, unha biblioteca enorme cuberta por un impresionante xardín botánico, a fachada representa unha serie de libros abertos e dispón tamén dunha parte con tendas e cafeterías, paseamos un pouco por ese lugar que é ben bonito aínda que non o que nós buscabamos, comemos uns sandwiches nunha cafetería e preguntamos se había algo do estilo do que nós esperabamos atopar alí. Uns rapaces moi amables faláronnos dun Parque Acuático chamado Wodny Park http://www.wodnypark.com.pl/index.php?page=galeria e ata alí chegamos sen moitas dificultades e grazas a que agora imos en coche. Pasamos alí a tarde pois case eran as sete cando marchamos, a verdade é que ben mereciamos unhas horiñas así de relaxadas despois dos once días que levamos pateando lugares sen moita tregua, o cansancio podía ser tanto coma o día que máis camiñamos pois eu penso que os cativos subiron máis de cincuenta veces aos tremendos tobogáns que despois os levaban por fóra do recinto cuberto para caer de novo no interior da piscina, pero está claro que ese cansancio lévase mellor…

Cando marchamos das piscinas caeu un tremendo chaparrón que, por sorte, xa nos pillou entrando no coche. Mentres escampaba un pouquiño fuchicamos no GPS ata conseguir aprender a manexalo, deste xeito soubemos indicarlle que queriamos ir ao barrio de Praga e alí chegamos despois duns minutos. Admiramos a beleza dalgúns dos seus edificios e impresionounos en particular a Igrexa ortodoxa rusa de Santa María Magdalena.

Aproveitamos tamén o coche para percorrer outros lugares pintorescos e admirar os impresionantes edificios (uns modernos e outros reconstruídos tras a II Guerra Mundial) que conviven nesta gran cidade. E así fomos chegando ao noso apartamento, cansos unha vez máis e dispostos a cociñar, cear, contar catro contos e deitarnos ata mañá que seguiremos descubrindo novos e interesantes currunchos deste país. Ata mañá!!!

XOVES, día 24

2008-07-25T11:51:00.000+02:00

Hoxe erguémonos de novo sen présas, almorzamos, recollemos o apartamento, lemos un pouquiño, xogamos, estudamos guías e páxinas de internet sobre Polska (con este nome refírense os e as polacas ao seu país) e preparámonos para sair a coñecer máis lugares que promenten ser de interese. Comezamos por achegarnos ao Pazo da Cultura e a Ciencia, ese tremendo edificio declarado exemplo do patrimonio da arquitectura socialista, que mide máis de douscentos metros e que foi construído entre 1952 e 1955 http://www.pkin.pl/ . Na súa fachada vimos o anuncio de “algo” relacionado con Einstein e aló fomos…

E mereceu a pena, atopamos unha sala interactiva onde puidemos observar e manipular situacións moi interesantes relacionadas coa ciencia: partes do corpo humano, a pelota que se mantén nunha columna de aire, xogos de inxenio, teorema de Pitágoras… e ata asistimos a unha exhibición dun monitor que explicou e manipulou un montón de situacións con globos, aire, gases… que mágoa non entendermos nin papa do idioma!!!

Entretivémonos nese lugar máis do que contabamos e cando saímos xa ía sendo hora de xantar, achegámonos entón á Empík que é unha especie de Fnac polaca e alí tomamos uns sandwiches ademais de mirar libros, xogar nun carrusel e mercar un par de álbumes ilustrados.

Tiñamos moito interese en chegar ata o Parque Łazienki que foi trazado no século XVIII e que é realmente precioso. O malo foi que nos costou moitísimo esforzo chegar a el, non collemos a ruta máis rápida para así ver outros lugares que caesen máis ou menos en camiño pero isto fixo que nos retrasásemos aínda ben e que chegásemos con menos forzas das que pretendiamos. De todos modos, comprobamos que cando aparece un parque infantil sácanse folgos de onde sexa para correr, brincar e subir en cantas atraccións haxa…

O tempo tampouco axudou demasiado a camiñar pois estivo de tormenta, con calor e ameazando chuvia todo o día.

O caso foi que, por fin, chegamos ao Parque e aínda demos unhas cantas voltas máis porque queriamos ver o impresionante monumento que hai alí adicado a Frédéric Chopin (compositor polaco) e que o representa a el xunto a un lago e baixo un salgueiro chorón inspirándose na natureza.

Nada máis chegar e contemplalo comezou unha treboada impresionante e choveu auga a caldeiros durante unhas horas, menos mal que atopamos unha parada de autobús e subimos no primeiro que pasou cara á zona na que vivimos. Chegamos á casa empapados, cansos, contentos e dispostos a ducharnos, facer a cea, cear, xogar un pouco e descansar ata mañá que será outro día cheo de sorpresas e vivencias inolvidables. Ata mañá, entón.

MÉRCORES, día 23

2008-07-24T23:48:00.000+02:00

Hoxe si que nos erguemos sen présas, almorzamos no apartamento con toda a calma que quixemos, lemos un conto, actualizamos o blog, Carlos foi comprar para a cea e preparámonos para saír de excursión pola cidade ata a noite. Comezamos por achegarnos ao Pazo da Cultura e a Ciencia, é o edificio máis alto do país (234,5m) e fíxonos lembrar cinco iguais a el que vimos Carlos e mais eu en Moscú hai quince anos.

Camiñamos un bo treito admirando grandes edificios modernos que conviven con outros antiguos e moitos deles reconstruídos tras os ataques que sufriu Varsovia durante a Segunda Guerra Mundial e que case a destrozaron por completo. Atravesamos un gran parque, Ogród Saski, e fomos saír ao lugar onde se atopaba a Tumba do Soldado Descoñecido, vixiado por dous militares ben noviños e aos que vimos desfilar nun momento para faceren o cambio de garda. Resultounos moi curioso.

E camiñando outro pouco máis, chegamos á impresionante Praza do Castelo, o Castelo data do século XIII e foi sé do rei e dos poderes executivos e lexislativos cando a capital do país se trasladou a Varsovia (ata o ano 1526 foino Cracovia). Foi desvalixado e destruído durante a II Guerra Mundial e reconstruiuse entre os anos 1971 e 1984. A carón do Castelo hai un monumento que é a estatua profana máis antiga da cidade, ergueuse no ano 1644 e representa ao rei Sexismundo III, tamén foi destruída durante a Guerra e reconstruída no ano 1949. Puidemos ver tamén os restos da anterior columna coas marcas das balas e rota en pedazos. Comemos neste entorno privilexiado.

Despois de comer seguimos a camiñata e atopámonos coa Praza do Mercado rodeada de galerías de arte, con casas decoradas mediante murais, con moito bullicio, centos de pombas, un organillo que lle dá un toque especial… resultounos moi agradable parar un pedazo alí e contemplar o ir e vir da xente.

Tamén paseamos pola muralla da que aínda se conservan longos treitos, chegamos así á Barbacana que é a porta que separa (ou une) a Cidade Nova e a Vella e que foi deseñada no século XVI por un arquitecto veneciano, vimos tamén un montón de igrexas a cal máis espectacular.

Baixamos camiñando ata o río e comezamos a camiñata de retorno a casa, grandes xardíns, máis edificios impresionantes, rúas empedradas, un xeado, un parque no que queimar as últimas enerxías do día…

E así foi como fomos chegando á casa para preparar a cea, comela, xogar e descansar ata mañá que seguiremos descubrindo esta singular cidade. Boas noites.

MARTES, día 22

2008-07-24T22:58:00.000+02:00

Pois hoxe ás cinco da mañá soou o primeiro despertador e ás cinco e media o segundo… tocaba madrugar para saír cara a Dinamarca de novo e alí embarcar rumbo a Polonia. Todo foi de marabilla, metémonos nos dous coches, Rosalía seguiu durmindo ata Kobenhavn, e en pouco máis dunha hora deixámolos no aeroporto e entregamos as chaves no mostrador de Europcar, non eran máis cas sete da mañá pero preferimos que nos sobrase tempo. Cruzar o estreito de Øresund cara a Kobenhavn aínda resultou máis espectacular que cara a Malmö xa que se vía perfectamente a entrada ao túnel submarino, víase como desaparecía a estrada e só había mar, ata que catro quilómetros despois “emerximos” no lado danés…

Así puidemos facturar sen présas e almorzar no mesmo aeroporto. Embarcamos tamén con moita comodidade xa que aquí habilitan unha sala de control de pasaportes e equipaxe só para familias, aforramos aínda ben cola deste xeito e a verdade é que se agradece un montón.

No avión fomos cómodos, era pequeno e apenas ían mulleres nin nenos, déronnos algo de comer e entretivémonos moi ben durante a hora e media que durou o traxecto. Recollemos as mochilinhas nada máis chegar e dispuxémonos a descubrir unha nova cidade na que nunca estiveramos.

No punto de información indicáronnos cal era o bus que nos levaría ao centro da cidade e como chegar camiñando desde a parada máis próxima ata o enderezo que levabamos anotado. Preferimos ese xeito de viaxar, evitando a facilidade de coller un taxi, mellor dous, que nos deixasen na porta do apartamento. Media hora de autobús e vinte minutos camiñando (que longos se nos fixeron coas mochilinhas ao lombo) foron suficientes para chegarmos rebentados ao “noso” apartamento http://www.homelidays.com/warsaw/piso-apartamento140977es1.htm . Hai que dicir que Iago, Ánxela, Paulo e Rosalía foron uns campións pois camiñaron moi valentes, cansos e os tres maiores aínda ben cargadiños… Na casa esperábanos unha amiga de Eliza que é a dona do apartamento e coa que eu me comuniquei desde finais de febreiro pero que o sábado pasado tivo un bebé e xa me dixera que non podería estar. A amiga non falaba nada de inglés (tampouco galego nin español, claro) pero amañámonos ben para que nos explicara o funcionamento dos electrodomésticos, pagarlle e esas cousas. Bufff, que mallados estabamos cando chegamos!!!
Desfixemos as mochilas, enchemos a lavadora e non chegou cunha carga, inspeccionamos o apartamento que a verdade é que está moi ben, amañado de hai pouco aínda que nun edificio antiquísimo e rodeado de andamios porque andan a pintalo por fóra.
Cando xa nos sentimos medio recuperados saímos a pasear un pouco e chegamos ata o río Vístula que aínda é ben grande, alí descansamos outro pouco, xogamos, fixemos algunha foto e volvimos camiñando cara a casa parando a mercar comida nun supermercado próximo ao apartamento.

De volta a casa preparamos a cea, hai que ver que ben nos souberon os ovos con patacas fritas… duchámonos, pintamos, fixemos camas e deitámonos algo antes das once da noite para ir recuperando o que non descansamos a noite anterior e prepararnos para o día de mañá en que temos que comezar a descubrir preciosos currunchos desta cidade; as guías e páxinas de internet que miramos indican que ha ser interesante, estamos seguros de que vai ser así pero tamén sabemos que convén ter o corpo descansado…

Moi boas noites e ata mañá!!!

LUNS, día 21

2008-07-24T11:46:00.000+02:00

Hoxe comezamos o día cedo… alá sobre as sete da mañá xa contactou Carlos, coa inestimable axuda de Tomás, con Europcar para contarlles o incidente que tivemos co coche e intentar solucionalo. O Toyota de que dispuxemos estes días ten que quedar no taller de Ystad e a nós facilítannos outros dous (porque non teñen outro dese tamaño para cambiárnolo por el) que serán un Audi e un Hyundai (Rosalía chámalle Unai, como o seu compañeiro de clase) pero temos que recollelos no aeroporto de Sturup que se atopa a corenta quilómetros da aldea na que estamos. Elisabeth, filla de Tomás e Nieves, moi amable tamén levounos no seu coche a Carlos e mais a min ao aeroporto e acompañounos á oficina de Europcar para xestionarmos o cambio. Mentres tanto despertamos a Iago e Ánxela para poñelos ao tanto da situación e encargarlles que se ocupasen de Paulo e Rosalía mentres nós iamos alá e voltabamos, portáronse de marabilla e atopámolos espertos, tranquilos e contentos cando chegamos de novo a bordo dos dous coches. Entón almorzamos e comezamos a excursión do día pois tiñamos que recuperar o tempo “perdido” de onte, partimos cara á praia de Sandhammaren ao leste do país e que resultou ser moi semellante a Corrubedo… era unha praia enorme, con fina area e unhas dunas impresionantes, o tempo segue inestable e tan pronto chove como sae o sol pero sempre cunha brisa fría que non invita ao baño, si a pasear e xogar.

Cando o ceo ameazaba chuvia e pouco antes de que caese un bo chaparrón, marchamos da praia e continuamos cos coches bordeando a costa ata chegar a Sandskogen, lugar este no que acamparamos hai cinco anos. Aproveitando outra racha de sol paseamos pola zona boscosa próxima á praia e acomodámonos nun descampado para preparar unha parrilla de salchichas, venden nos supermercados unhas bandexas preparadas con leña e aceite para que ardan rápido e axiña fagan brasa, por riba teñen unha especie de tea metálica de galiñeiro e sobre ela cocíñase, acompañámolas de pan e ketchup e a verdade e que nos souberon riquísimas…

Sorprendeunos o terceiro chaparrón cando estabamos xogando ao mini-golf nun chiringuito no que tamén atopamos conexión a internet para “surfear” (así din eles) un pouco. Daquela abrigámonos no voladizo do bar e despois continuamos a excursión cara a Ystad.

Paseamos de novo por Ystad visitando algúns currunchos que o sábado non chegaramos a ver e disfrutando de tan bonita vila http://www.ystad.se/ystadweb.nsf/AllDocuments/34E3C5CE4E2837ACC12570D90055ECBF

E ás sete xa estabamos de volta no albergue para cear, despedirnos moi agradecidos de Tomás e Nieves (quero poñer aquí o enlace ao seu albergue e destacar a vantaxe que pode supoñer, e no noso caso supuxo, que falen castelán http://www.snarestad.com/) e facer as mochilas e cargalas nos coches mentres os pequenos comezaban a coller o sono pois mañá arredor das cinco xa soará o espertador para irmos espabilando… Ás sete queriamos estar no aeroporto de Kobenhavn e temos que devolver os dous coches antes de embarcar con destino Varsovia.

E agora a durmir axiña, que dentro de nada estaremos outra vez en pé. Boas noites!!!

DOMINGO, día 20

2008-07-24T00:59:00.001+02:00

Pois hoxe foi un día realmente tranquilo, que remedio!!! Non puidemos solucionar nada do tema do coche porque, ao ser domingo, o taller onde quedou está pechado… tampouco tivemos maneira de contactar con Europcar (pensabamos na posibilidade de que nos puxesen outro) porque a documentación quedou dentro do coche. Así que foi un día de relax esperando a solucionar o tema mañá a primeira hora, xa veremos como vai a cousa.

Erguémonos e almorzamos antes das dez, chovía moito daquela pero despois foi escampando e ata saíu o sol aínda que non con moita forza. Decidimos entón saír a camiñar e explorar a zona a pe, equipámonos con calzado cómodo, chuvasqueiro e bañadores que non puidemos utilizar, auga, galletas e botamos a andar. Viamos o mar ao lonxe e así fomos facendo quilómetros ata dar coa praia, a paisaxe é moi bonita, grandes extensións de remolacha, campos inmensos cubertos de cereais: trigo, cebada, avea…

Camiñando moito chegamos ata o mar e desde alí seguimos andando ata a praia onde paramos un bo pedazo para xogar por alí e xantar nun pequeno quiosco no que ofrecían peixe, tomamos un prato de salmón, uns langostinos e un par de bocadillos entre todos, así recuperamos forzas para facer o camiño de volta, calculamos que a camiñata supuxo arredor de dez quilómetros. Uns campións!!!

E de volta no albergue estivemos polos arredores paseando un pouquiño máis, descansando nas mesas e sillas do xardín, xogando co gato e ceamos a comida que moi amablemente nos prepararon e serviron Nieves-Rosa e Tomás, a verdade é que son unha xente encantadora e sentímonos moi cómodos con eles, falan moito e cóntannos moitísimas cousas cada vez que nos atopamos, Tomás incluso se ofreceu a irnos buscar á praia cando lle dixemos que iamos camiñar eses cinco quilómetros que nos separaban dela. Coa cea collemos unhas pouquiñas forzas e así puidemos dar unhas patadas ao balón antes de irnos deitar para esperar o día de mañá.

Estamos desexando saber que pasa co “noso” coche… Boas noites!

SÁBADO, día 19

2008-07-24T00:37:00.000+02:00

Pouco a pouco ímonos adaptando sen ningún problema aos horarios destes países nórdicos. Almorzamos no albergue antes das nove da mañá e conseguimos deixar todo recollido para marchar del antes das dez, faltaba tan só un minutiño cando deixamos as sábanas e toallas en recepción.

Subimos no coche dispostos a percorrer unha boa distancia ata chegarmos a Suecia. Antes de coller ese camiño desviámonos dez quilómetros para chegar a Stige que é un pobo pequeniño e pesqueiro situado nun fiordo, non queriamos abandoar o país sen antes ver un lugar destas características. Acomodámonos no coche a continuación e comezamos a facer quilómetros, eran 225 os que nos separaban do noso destino: Ystad.

Impresionounos de novo a comunicación entre as dúas illas: Fionia e Selandia coa tremenda ponte colgante, illa artificial na que pacen ovellas, vacas… a verdade é que circulamos a moi bo ritmo e non paramos ata chegar a territorio sueco. Tamén alucinamos co paso entre Dinamarca e Suecia, fixémolo polo estreito de Øresund e cruzamos primeiro a través dun túnel submarino que ten catro quilómetros de lonxitude, emerximos nunha nova illa artificial e circulamos por unha gran ponte que nos levou ata Malmö que é a capital da rexión de Skåne en Suecia. Non paramos nin para xantar e, grazas unha vez máis ao GPS, chegamos ao albergue sen perdernos nadiña. Alí recibíronnos Tomás e a súa muller Nieves-Rosa que é canaria, de La Palma, é moi faladora aínda que case lle custaba expresarse en castelán, di que leva trinta e cinco anos aquí, tantos como ten a súa filla que hoxe celebraba o aniversario e tiñan unha festa familiar á noite (contounos que é costume celebrar os aniversarios rematados en 0 e en 5). Acomodámonos nunha habitación con seis camas, tres liteiras, e visitamos o albergue que é aínda ben grande, máis ben trátase dun conxunto formado por varios edificios, está nun lugar moi tranquilo, no medio do campo e non é doado dar con el, hai que vir en coche porque non hai transporte público que pase por aquí… Instalámonos entón e dirixímonos a Ystad con intención de comer algo pois xa pasaba das tres da tarde. Metémonos no primeiro lugar que aceptaban tarxetas e coincidiu ben porque atopamos un con xogos para nenos.

Tivemos un pequeño despiste co tema do cambio de moeda, non reparamos en que hoxe é sábado e mañá domingo e polo tanto os bancos están pechados, tampouco calculamos ben o tema da gasolina, cando intentamos repostar en Suecia a máquina non aceptou as nosas tarxetas… pero, alleos ao percance que iamos ter, paseamos por Ystad un par de horas admirando as súas rúas adoquinadas e casiñas da época medieval que nos encantaron a pesar da chuvia que caía e que nos obrigaba a abrigarnos de cando en vez. Pasamos pola oficina de información turística e alí indicáronnos onde cambiar moeda e onde se atopaba a gasolineira máis próxima pois apenas quedaba combustible para retornar ao albergue.

Cambiamos entón euros por coroas suecas e enchemos o depósito de gasoil… dirixímonos a continuación ao súper para mercar comida e así poder facer a cea e almorzos na cociña do albergue. Todo foi ben ata que subimos ao coche de novo e intentamos que arrancase, non había maneira!!! Entón pensamos na posibilidade de que o coche fose de gasolina en vez de funcionar con gasoil… e efectivamente, ese foi o problema. Axudáronnos unhas persoas que pasaban por alí a confirmar que o motor era de gasolina e deixáronnos o seu mobil para telefonear a Tomás, o dono do albergue, e pedirlle axuda. El mesmo chamou a Europcar pero non conseguiu falar con eles, localizou un concesionario Toyota e quedou en que a grúa viría buscar o coche… nestes momentos é cando máis conta se dá un do importante que é falar idiomas!!! Foi unha gran sorte que Tomás nos entendese en castelán, el mesmo veu buscarnos co seu coche e todos xuntos fomos ao taller para entregarlle as chaves ao chófer da grúa. Un pouco cansos e algo fastidiados chegamos ao albergue e puxémonos a cociñar para preparar a cea, fixemos uns macarróns con atún que acompañamos cun cachiño da tarta de aniversario da filla de Nieves e Tomás, son moi agradables e faladores.

Estivemos un pedazo mirando a televisión e xogando na sala ata quedar rendidos e irnos deitar… Tememos que o día de mañá sexa ben máis tranquilo que calquera dos que levamos pasados pois non sabemos nada do coche, estamos nun albergue aillado no medio do campo e chove sen parar.

A durmir, que nunca choveu que non escampase!!!

VENRES, día 18

2008-07-23T10:33:00.001+02:00

Empezamos ben o día, cediño para deixarmos o albergue antes das 10 da mañá e botándolle un cable (nunca mellor dito) a unha familia que non podía encender o seu coche porque se lles quedara sen batería.

Axiña saímos de Kobenhavn e collemos cara a Fionia que é a segunda illa de Dinamarca en tamaño, alí queriamos visitar a cidade de Odense que foi onde naceu Hans Christian Andersen.
Para pasar dunha illa a outra atravesamos unha ponte verdadeiramente impresionante, son nada menos que dezaoito quilómetros de distancia entre Selandia (a illa onde está Kobenhavn) e Fionia; para comunicalas fixeron unha tremenda ponte colgante de sete quilómetros, unha illa artificial e a continuación outra ponte longuísima. Á par nosa ía o tren que desapareceu en canto nós comezamos a atravesar o primeiro tramo, soubemos que para el había un túnel submarino do que saíu (totalmente seco, por certo) na illa artificial para continuar ao noso carón ata entrar na illa de Fionia. Que curioso foi seguilo coa vista!

Tiñamos moito interese en visitar o lugar onde viviu Andersen e asistir á representación de varios dos seus contos que tan famosos chegaron a ser: O parruliño feo (disque ten algo de autobiografía), O soldadiño de chumbo, Pulgarciña, O traxe novo do emperador, A sereíña… En canto aparcamos xa escoitamos música e aplausos, puidemos deste xeito asistir ao final da actuación dun pallaso co que aínda botamos unhas risas, paseando polo pobo vimos nun escaparate o cartel que anunciaba o espectáculo que buscabamos, faltaban tan só quince minutos para que dese comezo e chegamos a tempo de non perdernos nin a presentación desas bonitas adaptacións musicais dos contos de Andersen. Poño unhas fotos do ambiente tan chulo que alí se respiraba e a verdade é que é unha mágoa non podelas acompañar de música… Foi verdadeiramente espectacular!!!

Paseamos polo pobo disfrutando da tranquilidade dun montón de rúas polas que non pasan coches, adoquinadas, con casiñas moi pequenas e de madeira que parecen sacadas de contos infantís… que preciosidade!!!

Arredor das catro da tarde puxémonos a buscar o albergue no que imos pasar esta noite e que tamén está nun sitio chulísimo, rodeado de árbores e con moito campo arredor, é un lugar moi acolledor http://www.danhostel.dk/content/dk/hostel_details?HostelId=85
Instalámonos e saímos a coñecer máis lugares atractivos e a aprendermos moitas máis cousas novas. Botando unha ollada á guía demos cun lugar chamado Den Fynske Landsby (Aldea de Fionia) que nos gustou tamén moitísimo. Trátase dun museo ao aire libre formado por máis de vinte edificacións das zonas rurais desta illa e orixinais dos séculos XVIII e XIX, hai vivendas, escola, zonas de labranza, campos cultivados, animais (cabras, ovellas, vacas, cabalos…) alpendres nos que a xente se adica a practicar oficios artesanais (zoqueiros, tecelás, oleiros…). Paseamos arredor de dúas horas por este lugar, mollámonos cando choveu, secando ao sol, Paulo e Rosalía foron en carriño a maior parte do tempo… unha marabilla!

Ás sete pechou esta aldea tan singular e marchamos de novo á cidade de Odense, paseamos outra vez por esas rúas de conto e paramos nun supermercado a mercar comida para cearmos no albergue.

Ben abrigados ceamos fóra pois o albergue ten un campo moi xeitoso con mesas e bancos, mesa de ping-pong, xadrez xigante… e despois de cear xogamos un pedazo por alí, fixemos as camas (desta volta temos unha habitación para oito persoas: catro liteiras) e deitámonos a descansar para recuperar forzas e prepararnos de cara á xornada de mañá na que debemos percorrer un bo treito, imos a Suecia!!!

Moi boas noites e… ata mañá!!!

XOVES, día 17

2008-07-22T23:48:00.000+02:00

Comezamos o cuarto día das nosas vacacións case tan cediño coma onte, erguémonos pouco despois das nove da mañá e preparamos o almorzo na cociña do albergue. Despois de recoller e fregar todo marchamos no noso coche familiar cara a Vanløse, desexabamos lembrar aqueles lugares polos que paseabamos, traballabamos e iamos en bici hai cinco anos… Neses momentos chovía un montón pero iso non nos impediu gozar dos bos recordos que aínda gardamos, pasamos por diante da casiña na que vivimos en Holmestien, 13 e paseamos un pedaciño polas inmediacións dun gran lago ao que acudiamos moitas tardes a xogar co balón e dar de comer aos parrulos.

Desde alí continuamos viaxe ata a zona do porto, lembramos aquela travesía Kobenhavn-Oslo durante a cal celebramos o oitavo aniversario de Iago e achegámonos tamén a ver a “Sereíña” (Den lille Havfrue que lle chaman por aquí) chamounos a atención que houbese tanta xente contemplándoa e fotografiándose a caron dela, nós tamén…

A estas alturas a cámara de fotos empezaba a pedir unha recarga de batería e nós tamén precisabamos unha recarga nos nosos estómagos así que demos varias voltas para aparcar non moi lonxe do centro e instalarnos un bo cacho na Biblioteca para xantar uns bocadillos, poñer a cámara a cargar nun enchufe de por alí, navegar por internet, mirar (que non ler) contos e xogar no curruncho infantil que tanto nos gusta.

Saímos de alí e fomos a Christiania http://es.wikipedia.org/wiki/Ciudad_libre_de_Christiania , un lugar moi especial que naceu como unha especie de asentamento hippie e que hoxe en día está aínda ben deteriorado, ata hai moi pouquiño tempo non só estaba permitido consumir droga neste lugar senón que incluso se vendía, agora eliminouse a venda pero segue a haber moito consumo e un forte cheiro a porro que impregna o ambiente. Hai estes días unha especie de “campamento” montado alí con xente de Christiania de Amsterdam e que lle dá moi bo ambiente ao lugar. Á saída de Christiania hai un letreiro que avisa de que estás entrando na Unión Europea…

E desde alí fomos xa ata a casa de Sergio e Isabel que nos convidaron a cear, tiñamos intención de malabarear un pedazo en Strøget pero xa non nos quedou tempo, sentímolo pero seguro que ha de haber outras ocasións… Fomos entón para alá coa axuda do noso xa inseparable GPS e estivemos xogando un bo pedazo na zona de campo común que teñen aquí practicamente tódolos edificios, outra zona común está formada por mesas para xantar e parrillas para cociñar.

E co bo sabor de boca que nos deixaron o churrasco, as salchichas e maila compañía deles despedímonos ata o mes de agosto que seguramente nos veremos en Galicia. Marchamos entón para o albergue onde nos instalamos unha noite máis, será esta xa a última noite neste lugar pois mañá antes das dez temos que deixalo e daquela marcharemos para Odense, na illa de Fionia con intención de visitar a casa e museo de Hans Christian Andersen e outras moitas cousiñas máis que xa contaremos o próximo día.

Polo momento, moi boas noites e ata mañá…

MERCORES, dia 16

2008-07-17T15:25:00.000+02:00

Intentamos madrugar un pouquiño para poder aproveitar ben o día, non queremos descansar moito máis do necesario e vivir con intensidade o tempo que podemos estar por aquí. Con esta intención estabamos xa ás 9:30 duchados e almorzando na cociña do albergue o leite con mel e galletas que onte mercamos no súper.

Pouco despois atopabamonos xa na parada do bus esperando o 2A que nos levaría ao centro da cidade (outra proba do apoio ás familias numerosas neste país é que co bono bus que mercamos no albergue só precisamos picar dúas veces para viaxar os seis: van dous nenos gratis con cada adulto). Baixámonos a carón da Praza do Concello (Rådhuspladsen) e desde alí movémonos por aqueles lugares que desexabamos recordar.

O primeiriño foi visitar o Museo Nacional (Nationalmuseet) e pasar un bo pedazo na súa sección “para nenos/as”, gardabamos moi bo recordo deste lugar sobretodo polo museo infantil onde lembrabamos que había disfraces e xogos cos que aprender un montón de cousas dun xeito máis que divertido; non o vou describir, simplemente amosar imaxes pois coido que elas xa din abondo. Visitamos tamén a outra parte do museo dando unha voltiña rápida, demasiado rápida, desde a prehistoria ata os días de hoxe.

A continuación paseamos por varias rúas de Kobenhavn observando unha vez máis tanta xente e tantos lugares diferentes, a Paulo chamoulle a atención ver mulleres “árabes-rubias que son monxas e teñen bebés” (buff, que difícil é explicar que hai rapazas danesas de relixión musulmana e que non son monxas aínda que vistan así), Rosalía non cansa de preguntar por que razón aquí toda a xente fala tan raro e Ánxela observou que o autobús que collemos pola mañá ía cheo de “estranxeiros”…

Tamén gardabamos moi bo recordo da Biblioteca na que podes mirar libros e contos, ler El País, conectarte a Internet, disfrazarte de novo, xogar nos ordenadores ou ben con monicreques, bonecas, xogos… e todo isto mentres tomas un café con tranquilidade ou mesmo aproveitas para xantar uns bocatas como fixemos nós hoxe.
Isto si que é animación á lectura!!!

E xa pola tarde, cando nos parecía ter vivida xa unha xornada completa e aínda eran tan só as 15:00, decidimos ir pasar unhas horas ao Tívoli, un gran parque de atraccións que foi inaugurado no ano 1843. Era alucinante a animación que alí había, cantidade de xente, espectaculares actuacións de teatro ao aire libre, divertidas atraccións, enormes tobogáns e colchonetas… Entre unhas cousas e outras estivemos alí ata as sete e media da tarde pasándoo de marabilla e sen apenas pestanexar para non perdernos nada.

Despois de tanta actividade e tanta camiñata a verdade é que xa tiñamos ganas de sentar tranquilamente a cear nalgún sitio, fomos entón a unha terraza dun restaurante que se atopa a carón da rúa Strøget pola que non pasan coches e dá gusto pasear. Ceamos alí con Sergio e Isabel (ela chegou hoxe de Jutlandia) e resultounos moi curioso tamén ver que nas terrazas dos restaurantes e cafeterías teñen, ademais de radiadores no exterior, mantas que fan publicidade de marcas comerciais de bebidas igualiño que se de sombrillas se tratase… resulta moi simpático ver á xente amañada e envoltos nunha manta tipo “ancianita de mesa camilla”, nós non quixemos ser menos e ceamos ben tapadiños coa nosa manta verde, de Carlsberg.

Este mes de xullo esta vindo fresquiño de coidado…!!!

E dunha manta pasamos a outra xa para durmir… collemos de novo o bus A2 para regresar ao albergue de onde parecía que xa había días que sairamos (é que vivimos cunha intensidade pasmosa). Demos ademais un paseíño extra porque nos pasamos da parada e tivemos que camiñar e incluso preguntar para chegar ao albergue e así poder acomodarnos na nosa habitación onde desta volta non nos sobra nin unha soa pluma dos nórdicos.

Moi boas noites e ata mañá…

MARTES, dia 15

2008-07-16T14:19:00.000+02:00

Ás nove da mañá comezamos a rebulir nas camas e erguémonos para refacer de novo as mochilas e deixar as habitacións. Almorzamos na cafetería e avisamos en recepción de que esperabamos a furgoneta do hotel para desprazarnos ao aeroporto, é un servizo que se agradece un montón! Chegamos á T4 arredor das 10:30 como tiñamos previsto e, mentres uns faciamos cola no mostrador de facturación, os outros sacabamos as tarxetas de embarque na máquina pois viaxamos con billetes económico-electrónicos… deste xeito non perdemos tempo ningún; xa con todo facturado pasamos os controis pertinentes sen problemas (só un breve cacheo a mamá) e esperamos pouco máis de media hora na sala de embarque. Preguntamos no mostrador se sería posible cambiar os asentos porque o ordenador asignounolos ao chou e cadrou que teriamos que ir os seis dispersos polo avión, non houbo problema ningún e puidemos viaxar ocupando unha fila completa: de ventá a ventá. Deste xeito as tres horas de vo resultaron máis levadeiras, tamén nos entretivemos un montón coa prensa, facendo pasatempos, debuxando, chupando piruletas…

Coa puntualidade característica destas latitudes tomamos terra no aeroporto de Kobenhavn arredor das 15:00; mentres esperabamos as mochilas aproveitamos para tomar unha salchichas e cambiar euros por coroas danesas (1€ = 7,35DKK)Sergio, o padriño de Rosalía, veu esperarnos ao aeroporto e axudounos un montón nos trámites para recoller o Toyota de sete prazas que alugamos para unha semana. Acomodámonos de xeito que colleron tódolos petates no coche e mais nós os sete, Sergio deixou a súa bici no aeroporto e acompañounos así ata o albergue no que durmiremos estas tres primeiras noites http://www.hihostels.com/dba/hostels-Copenhagen-BellahÃ¸j-016003.en.htm

Aissssss, chegar coas mochilas ao albergue “xuvenil”, aínda que sexa en coche e con catro fillos arredor, rexuvenece a calquera…!!!!
Instalámonos nunha pequena habitación pero que ten seis camas, decidimos como nos distribuiriamos pois iso das liteiras de arriba mola un cacho (Ánxela e Iago durmirán nelas) e saímos cara ao centro de Kobenhavn (outro bo invento que nos acompaña este ano é o GPS que nos axuda a aforrar aínda ben tempo e quilómetros…)

Gustounos moitísimo pasear polas rúas do centro da cidade lembrando un montón de lugares e situacións vividas na anterior visita que fixemos a Dinamarca hai xa cinco anos; daquela foron dous intensos meses os que pasamos por aquí coñecendo un montón de lugares e incluso traballando (eramos repartidores de prensa polas noites, en bicicleta) para podermos levar mellor o alto nivel de vida que se gasta esta xentiña de por aquí.

Pois iso, un paseo que nos prestou mogollón polas céntricas rúas e prazas da cidade: Rådhuspladsen, Strøget, Kongens Nytorv, Nyhavn… e que rematamos xa ben cansos no Kongens Have (Parque do Rei) co castelo Rosenborg (alí mesmo asistiramos hai cinco anos a un festival de jazz ben chulo) tirámonos na herba, fixemos volteretas, corremos, xogamos na area do parque e ata ceamos alí deitados unhas pizzas, auga e cervexa que mercamos no supermercado.

Axiña parecía que comezaba a ir frío e a oscurecer (faise noite arredor das 10 a amanece ás 3 da mañá) e decidimos ir recollendo, fomos buscar o “noso” coche e nel acompañamos a Sergio á súa casa para continuar despois nós ata o albergue. Por alí estivemos un pedazo curioseando nas zonas comúns: sala de lectura, de televisión, baños e duchas e a continuación subimos ao dormitorio para acomodarnos nel fixando nas nosas cabeciñas tantas cousas novas como aprendemos hoxe e preparándoas para o que ha vir mañá… De seguro que vai ser outra xornada ben completiña e enriquecedora.

Estes días di mamá que semella que voltamos á “idade do por que”, por que o dirá?
Ata mañá…

LUNS, dia 14

2008-07-16T14:06:00.000+02:00

Conseguimos saír da casa ás 11:30h. coas nosas seis mochilinhas: papá leva unha grande e outra pequena, mamá tamén se coloca a grande ao lombo e pon outra máis pequena por diante, Iago e Ánxela levan cadansúa mochila mediana e Paulo e Rosalía irán ben atentos para non perderse; os seis levamos as mans libres co que será doado irmos xuntos e non despistarnos os uns das outras…

Comezamos así a circular cara a Madrid a onde chegamos tras unha única paradiña en Benavente para xantar. A viaxe foi amena, Rosalía e Carlos aínda botaron unha sestiña; Ánxela aprendeunos cancións do campamento; contamos unha vez máis a historia de “Saltapinos”, un xigante que tivo a mala sorte de perder os calcetíns cando ía dando saltos cara a Madrid, alguén que os atopou enganchounos nuns paus moi altos que se ven en moitos dos viadutos que hai na autoestrada, son de raias vermellas e brancas e indican a dirección do vento… vístelos algunha vez? Tamén botamos unhas boas risas a conta de Rosalía e o GPS:

GPS: Mantéñase á esquerda, mantéñase á esquerda…
Mamá: Que dixo?
Rosalía: Que hai montañas á esquerda!!!!

Entre unha cousa e outra axiña nos instalamos no Hotel Osuna e non nos levou nadiña vestir os bañadores para refrescarnos e xogar na piscina que tanto apetecía cando fóra da auga o termómetro marcaba 36ºC

Despois dunha boa ducha, de cear na terraza do mesmo hotel e antes de irnos deitar, gastamos no parque infantil os folgos que aínda nos quedaban. A verdade é que sentimos non achegarnos ao centro de Madrid e pasearnos polas “rúas do Monopoly” como o ano pasado pero é que con estas temperaturas tan altas e despois de facer 550 quilómetros en coche, mereciamos máis a tranquilidade da piscina e arredores do hotel.

E con este cansancio e ilusión rematamos o primeiro día da viaxe dispostos a vivir mañá outra xornada de desprazamentos: furgoneta, avión, coche… para, se todo vai ben, chegar a durmir a Dinamarca!!!

TRES, DOUS, UN...

2008-07-14T01:35:00.000+02:00

... e a piques está de rematar a conta atrás. Hoxe fomos buscar a Ánxela ao campamento onde pasou unha semana divertidísima tamén; veu cansa, moi cansa pero encantada e feliz contando unha e outra vez o ben que estivo: xenial!!!

Pola tarde un bo baño na piscina axudounos a coller folgos para deixar preparadas xa de hoxe as nosas mochilinhas e así podermos saír mañá en acabando o almorzo...

PREPARANDO as MOCHILINHAS

2008-07-13T00:23:00.000+02:00

A mochila grande de Carlos (roupa e calzado), a de Sabela tamén dun tamaño considerable (a mochila, claro), a que levan Iago e Ánxela cando van de campamento (e que aínda hoxe está acampada en Marcelle), a do portátil, cámara, cadernos e guías (para buscar información e sacar maior partido a cada un dos lugares que visitemos), a dos malabares (quen sabe se este ano tamén teremos oportunidade de malabarear na rúa a cambio dunhas poucas coroas suecas ou danesas) e as mochilinhas cos sacos inchables para durmiren Paulo e Rosalía por Europa adiante...

Pois nesas estamos, comezando hoxe sábado día 12 a preparar as mochilinhas que nos acompañarán na viaxe deste verán por Madrid, Dinamarca, Suecia e Polonia. Non poden ser máis de quince días pero que esperamos vivir con tal intensidade e ilusión que estamos seguros de que resultarán inolvidables e ao longo deles aprenderemos tantas e tantas cousas como cada ano que saímos da casa para coñecer novos lugares e vivir diferentes e irrepetibles experiencias.